after/before

بابا صدام میکنه:

یکی از بچه ها دیشب, عکسای قدیم دانشگامونو برام فرستاده,بیا ببین.

میرم میبینم همه شسته رفته با قیافه های مرتب و منظم و مقداری ریش نشسته ن. 

یه نگاه کلی میکنم. بابا رو نمیتونم پیدا کنم. چون هیچ کدومشون بنظرم باهم فرق ندارن! البته خیلیم تلاش نکردم

میگم این چیه؟ همه که مث دسته گل نشستین.

گفت قبل انقلاب فرهنگیه

میگم زحمت کشیدین! عکسای قبل انقلابو رو کنین. اینا جذابیتی ندارن که!

چند تا عکس از اسکی عمو جان , شلوار دمپای بابا و موهای بلندشو یافت کردم,هنوزم که نگاه میکنم میخندم!!

 به اینا میگن عکس قدیمی!! چیزی که با امروز فرق داشته باشه و موجب حیرت ,شگفتی و شادیه ببیننده بشه!

ترس کودکانه

ترس و بی تمایلی تو چهره ش موج میزنه

ولی باباش اصرار میکنه بیا جلو قربونت برم!بیا...

اوباما هم میگه ماشالله! چه گل پسری.آینده انگلیس! بیا برای عمو شعر بخون...

حالا پسر بدبخت نه میدونه طرف کی هست و نه چرا باید بهش نزدیک شه : l

.

.

انگار حتی بچگی آدمای مهم هم، دستمالی شده س...

مال خودشون نیست

#پسر_نوه_ملکه_انگلیس #اوباما #ویلیام

پیشتازان

کلا از اینکه کسی به خاطر قدمت حضورش ، خودشو تو همه چی ذی حق بدونه و اجازه میدون دادن به افراد جدید نده، متنفرم.

حالا جزو اولین افراد بودن که بودن. این نشانه بهتر و لایق تر بودن نیست.

به خاطر همین روحیه ام، با بچه های انجمن درافتادم.

راه نفوذ افراد جدید به گروه پوسیده ما، فقط از دریچه من و دو نفر دیگه بود.

این شده بود جنگ

اینو گفتم که بگم پای این اخلاقم وایسادم و خیلی چیزا رو از دست دادم و با قدیمی ها در افتادم...

الانم نمیتونم بی درایتی افرادی رو درک کنم که صرفا به دلیل پیشتازی ، محترم شمرده بشن.

مگه علی چطور کنار زده شد؟ جز با حس بزرگی طلبی پیشتازان اسلام؟

کار حلال

خجالت میکشم تو بیست و دو سالگی این حرفو میزنم. یعنی به بی عرضگی خودم اعتراف میکنم که ترجیح میدم مفت بخورم اما کاری نکنم که دوست ندارم...

باید بزرگ شم. باید برای پول حلال و کار مفید و پربازده بلندمدت خلاقانه برنامه ریزی کنم....

ارزش هزار تومن

کاری که دارم انجام میدم,نوشتن لیست کتابهای یه کتابخونه دانشگاست که ریختن بیرون و میخوان تقسیمشون کنن

دو روز 8 ساعته در هفته باید برم,یعنی 64 ساعت در ماه

حقوق ماهی صد تومنه . هزینه رفت و آمدم - با بی آرتی و مترو-  میشه روزی 3 تومن که اگه از اون کم کنیم درمیاد 76 تومن

اگه حقوق رو به ساعات کار تقسیم کنیم,حدود هزار و صد تومن درمیاد.

یعنی اگه یه روز هوس ساندویچ کنم,دارم پول 8 ساعت یه روزمو گاز میزنم

قبلا ارزش پول انقد برام مشخص نبود. پول بود دیگه! میومد که بره!

اما الان میفهمم هزار تومن یعنی چی. 

تازه این کاریه که از لحاظ محیطی و نوع عمل و رفت و آمد و ساعت و دو روز در هفته بودنش مشکل ندارم! یعنی همه چی اکی! حتی حقوقش برا نون شبم نیست...

حالا که همه چی جنبه ی فان داره اما.....

داشتم فکر میکردم به روزی که زندگی و خرج درمان و خورد و خوراک, اونقد بهم فشار بیاره به کاری رو بیارم که از پولش مطمئن نباشم ...

راستش بنظرم خیلیم دور نیست. خیلی دزدی و پول مفت خوردن و زیرمیزی گرفتن و رو موج جامعه سوار شدن و مخفی شدن پشت توجیه های آدمهای شهری,از منم فاصله نداره

مرزش یه تصمیمه. یه وسوسه. یه فشار. یه کمبود به اندازه نداشتن بابا...

تغییر

چیشد، چه اتفاقی افتاد که یهوو بزرگ شدم و فکرم تغییر کرد؟

چیشد که نگرش ، سلیقه،علایقم یه دفه فرق کرد؟

چه خبر شد که دیگه هیجانی نشدم موقع انتخابهام؟

چی باعث شد چشمای من باز بشه...؟

مثل زنهای حامله ای که مزه دهنشون به دلیل تغییر هورمونها عوض میشه،همه چی عوض شد

واقعی واقعی. بدون هیچ تظاهر یا بازی

تو درون خود خودم...

کتابها و دوستان و همکلامی ها و معیارهای ازدواج و درس و همّه چی...

خشونت؟

رفته بودم اپیلاسیون که خانومه کبودی کنار زانومو دید.

روز قبلش ، سه بار پشت هم ، با حریف، زانو تو زانو شده بودیم.

نتیجه ش شد یه کبودی قد نعلبکی

خانومه تا پامو دید، وحشت کرد!

گفتم تو باشگاه اینطوری شده اما چشماش میگفت که باور نکرده.

بنده خدا فک میکرد قربانی خشونت علیه زنان شدم و انقدر از آبرو میترسم که داستان سرهم کردم و چرت میگم

هرچی خواستم بیشتر از فواید تکواندو بگم، انگار بیشتر اطلاعات ذهنشو ماسمالی میکردم و قیافه ش تو هم تر میرفت...

دیگه حرفی نزدم.انگار اینجور مواقع با اینکه حق با توعه، اما باید سکوت کنی چون با داد و هوار بیشتر، چیزی تغییر نمیکنه.

به دنیا بیا

استاد باشگامون نی نی توراه داره. فک کنم الان چهارماهش شده باشه. شکم تخت و ورزشکاریش خیلی نیمده جلو ولی مشخصه فرق کرده. جدیدا دستشو ناخودآگاه میذاره رو شکمش؛ همون حین که داره داد میزنه چی کار کنیم قدرت و سرعتمون بیشتر بشه, همون موقع که داره مسابقه هامونو داوری میکنه...

حس خوبی دارم وقتی میبینمش.احساس میکنم گرمای دستش روی سر خودمه. حس میکنم بچه اش میتونه حال خوبی تو دنیا داشته باشه,انگار میتونه بین دستای مامان و حمایت باباش,امنیتو بچشه.

به خانواده شون که فک میکنم,وقتی روابط و خونه شونو تصور میکنم,حس خوشبختی شون منم گرم میکنه 😊 حس میکنم میتونم تو دنیا زندگی کنم،انگار هنوز امنیت هست؛غیر از خونه ، پیش مامان و بابا،حتی کنار آدمای غریبه....

ناامن

.

دلم نمیخواد باور کنم دنیا به این وسعت,جای امنی برای زندگی نیست

که آدما به این راحتی همو کنار بزنن و نامردی کنن

نمیخواد باور کنه بدی برنده باشه

دلم نمیخواد بترسم از "اعتماد"...

طاقتم تموم شده برای صبوری...

خفگی بیانی

امروز به حرف زدن و بیان خودم دقت کردم

وقتی دارم با اساتید حرف میزنم,همیشه گیر دارم. واژه ها یادم نمیاد و تپق میزنم.

اما همون لحظه اگر به دوستم رو کنم و ادامه بدم,جملات کامل و قاطع و درستی بیان میکنم.

امروز فهمیدم چرا. فهمیدم چهار سال از چی درد میکشیدم. چون موقع حرف زدن با اساتید,من,من نبودم! سعی میکردم خودمو تو چارچوبی قرار بدم که باهاش آشنا نبودم و این چارچوب نمیتونست نیازهای کلامی و بیانی من برای بیان هیجانات و واژه های مصطلح خودمو دربر بگیره.در نتیجه همیشه گیر داشتم,همیشه ناقص بود و همیشه احساس ناکامی داشتم.

البته دوست تا دوست هم فرق میکنه! کلا دوستای دانشگاه فرهیخته بودن و نمیشد خیلی از واژگان دوران دبیرستان استفاده کرد

اینه که کلا تو دانشگاه احساس خفگی زیاد میکردم. تو چارچوبی بودم که نه بهش اعتقاد داشتم نه میتونستم دوسش داشته باشم و نه دلیلی برای محدود کردن خودم پیدا کنم.

من آدم کوچه بازاری نیستم ولی پاستوریزه حرف زدنم نمیچسبه. اصن هرکس سبک بیانی خاصی داره. لازم نیست حتما فحش باشه. واژه ها و اصلاحای  غیر رسمی مثل آره والا! , دمت گرم , باحال و... بد نیستن,اما گفتنش تو جو رسمی و خشک دانشگاه,جایگاهی نداره.

همه مث اخبارگوها یه جور حرف میزنن :/ هرچی رسمی تر, ارزشمندتر