حسرت سهم یه چراغ

وقتی خونه مردم میرم و میبینم تو چه شرایطی زندگی میکنن؛ 

تو دلم یه آتیشی بلند میشه.

یاد اون روز میفتم که تو کوه، چراغای شهرو دیدم

به خدا رو زدم و گفتم یعنی از کرم و رحمتت، یه چراغ از این شهر نصیب من نمیشد که خونه ای رو سهم من کنی؟

که زن یه خونه بشم اونجا رو گرم و روشن کنم؟ که مادر باشم؟ که خانواده داشته باشم؟

چی میشد منم مث مردم این شهر بودم؟

چی میشد منم لایق داشتن چیزای معمولی میکردی؟